X
تبلیغات
رایتل

censorship magazine

اشعار نیما ایرانی

my poem : واژه یِ صَریح - از مجموعه شعرِ " جنگلِ افسوس "

شنبه 30 آذر 1392 17:02 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 1 نظر چاپ

 

تو یه قصّه  یِ تَلخ ، تو کِتابِ سَرنوِشت                     یه کودَکِ سالخورده ، با اَشکِ چِشم

هَم بازیات بودَن فَقَط ، سُرُم و آمپول                        وَقتی موهات ریخت ، دیگه نَبودی شَنگول

حِرص می خوردی اَز این هَمه دَردِ چَنگار                 سُخره می چَرخید دورِت ، عِینِ پَرگار.....!

رَفتی به جَنگِ سَختی باز دوباره...                          وَلی نَزاشتی بِهِت بِگَن ، یه بیچاره...

این جا یه آدَمِ پُر گو ، میشه بابا شَمَل..                    تو فَهموندی بِهِم ، فَرقِ حَرف و عَمَل....!

تو یه حّسِ پاک و خوب و مِهربانی                          مَنَم با چِشات دارَم میشَم ، پَرتو دَرمانی....

تو یه اَبَر سِتاره تو آسِمانی                                      تو یه عاشِقِ زِندگی ، قَهرَمانی.....

مَن یه واژه یِ ضِمنی اَم ، وَلی تو صَریح                    تو با اِراده خوب شُدی ، نه نَذر و ضَریح...

بِهِم یاد دادی شُل نَشَم تو جَنگ با حَریف                 تو یه مَعنی صَحیح ، اَز واژه یِ عَفیف..........!

 

 

برچسب‌ها: واژه یِ صَریح