X
تبلیغات
رایتل

censorship magazine

اشعار نیما ایرانی

my poem : نور اَفکَنِ مِهر - از مجموعه شعرِ " جنگلِ اَفسوس"

چهارشنبه 4 دی 1392 00:56 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

 

خُدایِ مَن سیاه سِفید ، خُدایِ تو چه رَنگیه؟؟            شایَد مِثِ چِشات قَشَنگ ، آبیِ آسمونیه..

چه بی نَظیرِ اون نِگات ، مِثلِ یه نور اَفکَنِ مِهر          روشَن کَرد ذِهنِ من و ، خاموش شُد بَلوایِ فِکر...

مَن یه صِدایِ مُبهَمَم ، تو خَفِگیِ روزگار                 سَردَر گُم و پَرت و مَریض ، با غّصه و غَم سازگار...

وَلی تو یِک خُروشِ عِشق ، مَبانیِ آزادی                  موهایِ تو یِک سایِبان ، می تابَد این پیشانی

نِمیره اَز خاطرِ مَن ، تَصویرِ اون نَقاشیات                 یه دُنیایِ حَقیقی بود ، نه مِثلِ فِکرِ مَن بَیات......

بِزار بِگَم که رویِ تو ، واسَم یَعنی مَعنَویات             حتی اَگه که چاپ نَشه ، این شِعر تویِ نَشریات....

مَن بی سَوادَم پیشِ تو ، گَرمیت بود آموزگار           این شِعرِ ساده یِ مَنَم تَقدیم به تو ، به یادِگار.....

لَب ها و اون گونه یِ سُرخ ، واسَم یَعنی یه مُعجِزه   لَبخَندِ تو حَیاتِ مَن ، این خود یَعنی مُبارزه....

عِبادَتِ مَن چَشمِ تو ، بدونِ مَکث ، پِیوَسته            به اِحترامِ نامِ تو ، حَتی خُدا بَرخاسته...

برچسب‌ها: نور افکن مهر