X
تبلیغات
رایتل

censorship magazine

اشعار نیما ایرانی

my poem : شطرنج - از مجموعه شعر"مولکول"

دوشنبه 22 مهر 1392 17:00 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

مَن کَج رواَم ، مِثِ فیل تو شَطرنج                       زندگیمَم شُده سخت و بُغرَنج

کارِ هَر شَبَم شُده ، اشک و افسوس                     جاده وُرود ممنوعِ ، پَس دَنده مَعکوس!

داره نِدا میاد یَواش از ناقوس                              بیخیال بابا ، بده باز فُحشِ ناموس!

دوباره میگرن و قُرص و دَردِ سینوس                  ولی مَن مُحکَمَم هنوز ، عِینِ ویروس!

همه دَر گیرَن که بگیرَن اَزَم آتو                         واسه کُشتَنِ دِلَم کَردَن وِتو!

باختم دَرسَم رو تو دانشکَده                             عِلم مِثِ دَریا بود ، مَنَم دَریا زَده!

اون که لات شُد با یه تَه ریش و سیبیل               واسه یه نَخ سیگار می شُد ، هِی زیگیل

وَقتی از اِسمِ خُدا ، تَنَم میزَد راش                       همه اَسرارِ دُنیا واسَم می شُد  فاش!

مَن دَرویشَم ، وارِثِ یه بَرگِ سَبز                       مَحکوم می شَم حَتما ، به مَرگِ هَرز!

my poem : مولکول - از مجموعه شعر "مولکول"

دوشنبه 22 مهر 1392 16:51 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

میگَن صَبر کُن ، یه قانونِ نَنوشته                   کَسی واسه کُشتَنِ دِلِت نَنشسته

بازَم چِت شُده چَشمات ، بِرویِ پاندول           تو میکروسکوپِ زندگی ، شُما یه مولکول!

همه حَرفات شُده مَکث ، عینِ ویرگول          تا شُروع میشه قصّه میگَن ، اَه یه بامبول!

خونَت سوت و کور ، با یه بَهمَن با عَکس      رِزومَت اِنزِجار ، یه وَرَق تو فَکس!

بویِ پَرواز میاد ، اَز پَسِ پَنجره                       خَرجِش دو تا بال ، با این تَبصَره

واسه یه لُقمه نون ، بایَد باشی شَبکار             تو رویِ زن و بَچَتَم بایَد باشی شَرمسار

بشو لِیلی ، مَنَم قِسمت شه مَجنون                 حَرفات هَمهَمه ، دَستات که مَحزون

مَشروب عَسَل شُد ، با لَبخَندِ تو                   چه قَد فاز میده گریه با بُغضِ هِدفون!

مَن حَرومیَم ، عُمرا نَشَم یَمین                     بُرو یه کَم فِکر کُن ، تا حاصِل شه یَقین!

my poem: what you got - از مجموعه شعر "مولکول"

دوشنبه 22 مهر 1392 16:40 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

هَمیشه یاد گِرفتَم ، یاد نَدادَم                                   دِلَم پیچ خورد اَز قَضا ، باد ندادَم!

میگی عاشِقِت بود ، وَلی نساخته بات                      داشته هات رو بِچَسب ، نه نداشته هات

یه طَرحِ مُرده رویِ خاک ، به سَبکِ کوبیسم             مَن آزار دیدَم ، بَر عَکسِ سادیسم!

ضَرب شُد قَلبَم با اَشک ، بدونِ دات                        دارم کَم کَم میفَهمَم ، وات یو گات !

گُفتار که حَذف شُد ، از کامِ زَردُشت                     همه حَرفا شُده فُحش ، دست و اَنگُشت!

عُمرَم هَرز شُد ، پایِ اَنتگرال                                  سیستِمِ کشوَر هَم شُده ، اَمپریال!

شیرینی و حَلوا ، واسه مُعاویه                                قَمه و خود زَنی ، تا خودِ  ژانویه!

وِبکَم و خاله بازی شَب تویِ نِت                          شِکَم گُرُسنه ، بی پول ، بگو شِت!!

بازَم کُنسِرت ، تویِ بُرجِ میلاد                              با حُضورِ فاطی و گَشتِ اِرشاد!

بَعدِ مَرگِ مَن بگو ، تُف تو فَلَک                           خُدا سَرِ کاری بود بابا ، اَصلِ کَلَک!

ما که زَدیم قِیدِ دُعا و پاداش                               سَنَدِ دوزَخ مالِ مَنِ جونِ داداش..................!!

my poem: رازی - از مجموعه شعر "مولکول"

دوشنبه 22 مهر 1392 16:29 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

میخوام خود کُشی کُنَم ، ولی به سَبکِ نَهَنگ                        تو خُشکی جون بِدَم ، نه تو چَنگِ  پَلَنگ

فِشار بالا پایین بشه ، با طَعمِ رازی                                      اگه گیر نَدَن به دَستار ، نگَن تازی!

تیرِ خِفَت سَمتته ، شُل شُد ماشه                                         سَرکوب میشی ، سَرد میشی ، عِینهو لاشه

وَقتی گُر بگیری شَب با سرکوئل                                       عُمرا سَرد نشی تو با فَن کوئِل!

وَقتی کُند میشه  فِکرَم ، مثلِ نَبض                                     حَق بده فَراموش بشه نِرخِ قَبض!

فُرصَت یه قاصِدَک بود ، پَر زَد                                          به جا خونه ما ، رَفت بَقَلی رو دَر زَد!

میخوام عاشِق شَم ، بدونِ تیپ و پول                                 هه ، رویایِ بیست سالگیم شُده دول!