X
تبلیغات
رایتل

censorship magazine

اشعار نیما ایرانی

my poem: مقنعه ی مشکی - از مجموعه شعر"مقنعه ی مشکی"

دوشنبه 29 مهر 1392 16:11 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 3 نظر چاپ

یه مَقنَعه یِ مِشکی و ، زَجرِ حُروف                   اَز بَس چِشات راست بود ، شُدَم بوف

بِهِش گُفته بودَن ، واسه پول شُدی عَجول          وَقتی شیپش ها رو دید تَهِ جیبِش ، گُفت قَبول!

یه سِکسِ بی خَطَر ، با چَند تا کاندوم               بِکارَت ، وَسَطِ شَهر ، عِینِ واندوم!

چیزی که اَزَش تَرس داشت ، حالا شُده پایَش    آسِمون مِثِ تیر ، دَرگیرِ با سایَش

تَعَهُد تو حِراسَت ، با خود نِویس                     دَستاش سَرد و زَخم ، قَلبِش پاک نِویس!

تَعَجُبِ شُنودِ صِداش ، تویِ آکادمی                تَرانه یِ مَن شُده وَبا ، خودِ اپیدِمی

بِزار نِرخِ اَشکات یه هو بِشه دو رَقَمی             اِسمِ مَن تویِ پِیک ، شَبا میشه آناتومی....!

یه روزِ گَند و نَحس ، میشه سی اُم مُرداد        یه فَریادِ سَبز و مُرده ، سی اُم خُرداد!

یه رَوایَتِ خُشک شُده ، تو عِین الحیاه          آبِ خونه ما ، با عَلقَمه ، میشُد اِثبات....!

بِزار راستش رو بِگَم به رضا رویگَری          تو خودِت اِخراجی ، نَگو اَز دادگَری....!!!

نَمازِ وَحشَتِ  خوابَم ، واسه مومنین            فِکرَم زَنبور و اَشکام اَنگَبین....!

ریِه هام تو جَنگَن ، با اَتمُسفِر                   واسه تَک تَک کارام ، خُداس اِسپانسِر...........!

 

Explaining the poetry collection

یکشنبه 28 مهر 1392 13:32 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

درود بی پایان بر شما دوستان عزیز 

دو مجموعه شعر من ، "مولکول" و "پشت صحنه" که به ترتیب مشتمل بر 11 و 9 ترانه است ، به طور کامل در این وبلاگ قرار داده شده است .  

مجموعه "مولکول" را در سال 1390 سرودم و مجموعه ی "پشت صحنه "را در 1392. 

ترانه ی "ملاله" در سال 92 سروده شد ، ولی در مجموعه شعر"مولکول" گنجانده شده است. 

امیدوارم که از خواندن اشعار لذّت ببرید . پست های الکترونیکی من در پایان هر ترانه قید شده است .  

تقاضا دارم که با انتقادات و پیشنهادات خود ، مرا در بهتر شدن کارها یاری نمایید. 

مرسی

زنده باد ایران و ایرانی 

home sick . fall 1392/2013

my poem : هستی درون نیستی! - از مجموعه شعر"پشت صحنه"

شنبه 27 مهر 1392 23:47 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

یه دُختَر بَچه ، تو پوشِشِ پِسَر                          آوازِ دِل سوخته یِ یه رُفتِگَر

خَنده یِ مَعصوم ، تو وَقتِ نَئشِگی                  خَندَش واسه چی بود ؟ ، دَردِ بَندِگی!،

یه سیگارِ خُشک ، گوشه یِ این اُتاق             یه کیلید ، یه فَندَک  ، یه اِتّفاق

یه شَرط بَندیِ بی هَدَف با غَمِت                   تَرَک خورده باز ، قامَتِ این جِناق!

یه تَک تَک که خَلق شُده واسه رُبع دَوا          نه فُحش پُشتته ، نه قَسَم ، فَقَط یِک دُعا

یه فِکرِ خَسته ، داغون ، شَلَم شوربا             نِفرَت داری اَز بابا  و این اَلِفبا!

به خاطِرِ آب بینیت می شی اِستِهزا               میگَن تو یه واگیری ، یه آنفولانزا

پَ(پَس) خُدات کِی میخواد بِشه مُشکِل گُشا        داری می لَرزی تو تِرمینال ، میان تَماشا......!

دِلِت سَرد شُده ، موندی ، تَک و تَنها                    به جا جَمع تو زِندِگی ، شُدی مِنها

دود شُد عُمرِت ، مِثِ ماری جوانا                       یه کتابِ مُقدّس که بود نا خوانا......!

یه مِلودیِ گوش نَواز ، با سازِ هارپ                    میگَن کَم مَصرَف شُدی ، عِینِ لامپ

می خوای ثابِت کُنَم بِت ، با مُثَلَثات                    کوسینوسِ تَنِت ، میشه یِک چَترِ نِجات..........!

عُقده یِ باربی و پارک ، حالِ بَچِگی                   تو ایران به خوشگلی ، میگَن هَرزِگی.....!!

مَردَم گِریه کَرد ، با این حالِ مَن کوب              بَعدِ تو، میشَم به این واژه ها ، میخکوب.....!

my poem: اعتراض سبُک - از مجموعه شعر " پشت صحنه "

شنبه 27 مهر 1392 00:27 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

میگَن رو پیشونیم نِوشته یه آدَمِ خَر                                       شنیدی بُزِ گَر گله رو یه هو میکُنه گَر

من با کی پَریدَم ، با تویِ عاجل و پَست                                 پا مِنبَر شنیدَم میگی ، هَمینه که هَست!

بابا دو دو تا چار(چهار) تاست ، مَگه شَک داری                   کِتابِت گُفته داد بِزَن اگه فَک داری

یه اِعتراضِ سَبُک ، به نامِ فُحش                                            دارَم کَم میارَم کَم کَم ، سَفَر خوش

یه طوافِ مَشتی ، به تعدادِ هَفت بار                                      خوابِ شَبامَم شُده تَفت ، طنابِ دار

میگَم شعر حَقیقَتِ ، من و بُکُن باوَر                                  شیر حَروم میشه یه لَحظه از سَمتِ مادَر!

مَن یه عَقرَبَم که مُرده تو بُهتِ کَویر                                   اِسمَم فَراموش شُده ، شُدَم ضَمیر!

یه کیلیپِ دِل پَسَند از آحادی                                            تَفسیرِش میدونی چی بود ؟ ، آزادی!

یه حالِ عِرفانی و بُغض و قُنوت                                         حَرفَم با خُدا دو واژَست ، اَشک و سُکوت!

تو که تابعِ شَرعی و اَصل و هَنجار                                     خُدا گُفته که به یَقَم ، تو بِگی اَفسار؟؟؟

مَن مَریضَم و دَستات ، اُتاق عَمَل                                      حَرفات قِیچی و پَنس ، نَبضِ بَدَن.........!

my poem : کارت پستال - از مجموعه شعر " پشت صحنه "

جمعه 26 مهر 1392 17:15 نویسنده: نیما ایرانی نظرات: 0 نظر چاپ

ردّ پام و می بینی هَنوز ، تو بَعضی لُغات                 بایَد بخَندی واسَم ، تو وَقتِ وَفات

یادته گیر میدادی تو ، به این کِرِوات                   داره می رَقصه اَشکام ، با این اَبیات

می گُفتی می خوای مَرد شی با این هَجویات ؟      مَن اِنقَدر اَصل بودَم ،گُم شُد فَرعیات

یه سوال ؟ شُما به کی میگید بَچه مُثبت ؟            اون که زندگیش شُده قُرآن و تُربَت

یا اون که دِق کَرده تو خَشم و غُربَت                 کَمَرِش خَم شُده ، اَز داغ و نِکبَت

هَمیشه طَرد شُدَم از تو بَحث و میتینگ                دِلخوشیم شُده چای ، با یه نَخ اِسموکینگ!

تا می خواستَم  بِگَم ، می داد دَستَم سُماق           می گُفت بشین گوشه خونه ، خَفه ، بچه چُلاق

اونا به رمّال و مدّاح میگَن اَهلِ حال                   وَلی واسه مَن ، چَشمات میشه ایده آل

هَنوز تو کِشومه شَمع با یه کارت پُستال              مَن اَز عشقِ تو ، شُدَم یه هو آب نُرمال!

حالا که رفتی و دِلَم مُرده طِفلَک                      نُت ها دیگه قَهرَن ، با سازِ تَنبَک

مَن تَجزیه شُدَم تویِ این رادیکال                      جایِ جَعفَرَم که خالیِ تو فِستیوال!

قَلبَم دَریچه بود ، مِثٍ شَهرِ فَرَنگ                    ولی تو سیاه سفید ، عِینِ پَلَنگ!

شِعرَمَم گُفتَم ، که نَشَم بَد قول                      داره غُروب میشه وای ، من و الکُل..............!